Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

zorgen voor je verdriet | 29 juli 2017

 

Zaterdagavond 21.10 uur. Het was een fijne maar lange dag, dus de boodschapjes moeten ‘last minute vandaag’. Met de auto vol en een, voor mijn doen, redelijk leeg hoofd rij ik onze straat in. In mijn ooghoek zie ik blauwe vlaggetjes buiten hangen bij één van de eerste huizen. Ik kijk even naar binnen en zie een vrouw, de kersverse moeder, gebogen zitten op de bank. Ik stel me voor dat ze verliefd kijkt naar haar jongste zoon, van ik denk nog maar een dag of twee oud. Een paar dagen geleden zag ik haar nog met haar dikke buik lopen. Prachtig! Ik glimlach, want ik vind het fijn voor ze. Maar tegelijk voel ik ook tranen achter mijn ogen branden. Want ineens zie ik mezelf na de geboorte van Boris. Mijn oudste zoon, ook een paar dagen bij ons, maar dood. Geen blauwe vlaggetjes buiten, maar alleen maar stilte en een grote witte ballon. Ook verliefd, dat wel. Tot over mijn oren…

 

En zo ineens is mijn hoofd weer vol. Met verdriet dat nog even niet los komt, maar ik ken het maar al te goed. Ik krijg er altijd een raar drukkend gevoel van in mij hoofd. Alsof mijn tranen als een woeste zee tegen mijn schedel drukken. Het hoort bij me. De tranen, maar ook het feit dat ze soms niet komen.

 

Mensen blijven gelukkig vragen hoe het met ons gaat. Ik kan gelukkig nog steeds zeggen goed, maar vaak komt er als reactie het bijna onvermijdelijke; ‘Ach, je moet het toch eerst een plekje geven hé’. Je moet toch wat zeggen, en dat is ook écht prima, maar wat mij betreft kun je er niet meer naast zitten dan dat. Je kunt het verlies van je kind namelijk geen plekje geven. Je stopt het niet als één of andere vervelende ervaring die je achter je wil laten weg, in één van de ladekastjes van je brein. Het namelijk veel te groots en zelfs allesomvattend. Boris is een stukje van mij (ons), letterlijk, en ik ga geen stukjes van mezelf een plekje geven, want dan raak ik een deel van mezelf kwijt. Nee, ‘een plekje geven’ is niet de goede uitdrukking.

Maar wat dan wel? Wat mij betreft het volgende. We hebben het verlies van Boris leren dragen. Toen hij overleed werden we ouders van een kindje dat niet bij ons kan zijn. Nooit meer. Vanaf dat moment moeten we hem altijd missen, en dus zal er altijd pijn blijven. Maar we hebben het leren meenemen in ons leven. Niet weggestopt, maar gewoon bij ons, als deel van onze uitrusting. Niet altijd heel dramatisch natuurlijk, maar absoluut aanwezig. En naarmate de tijd verstreek, zijn we een soort van gewend geraakt aan het feit dat Boris er niet meer is. Dat wil je niet, maar dat gebeurt wel. En vanaf dat het ons gelukt is de weg naar nieuw geluk weer te bewandelen, ging dat ook redelijk ‘vanzelf’. En dat is maar goed ook, want anders zouden we voorgoed als een huilend hoopje ellende rondlopen.

 

Wat is dan wel de ’truc’ van verder gaan met je leven, als je het geen plekje geeft? Helaas is daar geen simpel antwoord op. Er is geen kant en klare oplossing voor rouw en verder gaan met je leven, want je moet zelf door de shit heen. De weg die voor je ligt na verlies, is onoverzichtelijk en vooral ook heel erg onvoorspelbaar, en je doorleeft hem met ontelbare keren vallen en opstaan. Tijdens deze stormachtige weg, die ik zelf ook nog steeds bewandel (al is de wind wat vaker gaan liggen), heb ik twee waardevolle dingen geleerd. Deze wil ik graag met jullie delen, weliswaar vanuit mijn persoonlijke visie.

 

Allereerst moet je weer verder wíllen gaan, en een nieuwe vorm van vertrouwen vinden in het leven. Dit is denk ik ook gelijk de zwaarste stap, dus tijd en aandacht zijn hier erg van belang. Als het je niet lukt, wat heel verklaarbaar is, begin dan met vertrouwen krijgen in de liefde. Want liefde heb je vast genoeg, en zonder liefde is er wat mij betreft geen leven. En vraag hulp! Aan een bekende of een therapeut, dat maakt niet uit. Deze belachelijk zware weg hoef je écht niet alleen te doorstaan, en dat kun je ook niet van jezelf vragen en verwachten.

 

Daarnaast is het erg belangrijk dat je goed zorgt voor je verdriet. Dat kan op verschillende manieren. Zo kun je bijvoorbeeld gaan schilderen, sporten of schrijven. Maar ook therapie, delen met vrienden of familie, en symbolen en tradities invoeren kunnen zinvol zijn. Luisteren naar je hart is hierin altijd het belangrijkst. Je zorgt namelijk voor je eigen verdriet, en niet dan van een ander. Doe wat goed voelt, en wat bij jou past. Dat kan veel zijn, maar ook heel weinig. De ene plant heeft nu eenmaal meer of minder water nodig dan een andere. Alles is goed, zolang je jezelf maar in ‘leven houdt’.

 

Het moge duidelijk zijn dat ik inmiddels mijn weg heb gevonden in zorgen voor mijn verdriet ;-). Ik heb veel geschreven, zelfs een boek, en ook in huis blijf ik Boris en mijn en ons verdriet verzorgen. Het is fijn en goed voor me, vooral omdat ik merk dat ik naast mezelf, ook anderen help. Ik verlies mezelf (meestal) niet in het verdriet, en ik sta weer ten volste in het leven. Maar ik móét bezig zijn met Boris en mijn gevoel er omheen, anders worden mijn groene blaadjes langzaam weer bruin, en dan vallen ze onherroepelijk uit.

 

En daarom komt er ook een volgende stap! Ik ben namelijk begonnen met het opzetten van een webshop. Daar ga ik mijn boek verkopen, maar ook andere dingen zoals kaartjes, posters en sieraden. Allemaal met het thema: ‘Zorgen voor je verdriet, en/of voor dat van een ander’. Vooral gericht op het verlies van een kind, maar ook een beetje daarbuiten. Ook ben ik bezig met het ontwikkelen van een workshop die ik wil gaan geven, binnen hetzelfde thema. Omdat ik ‘Het Allermooist’ niet wil gebruiken voor commerciële uitingen, ga ik dit doen via een ander platform doen. ‘Het Allermooist’ is van Boris, en daar zal ik blijven delen en schrijven, voor en over hem. Als het zo ver is, zal ik nog wel met jullie delen wat het precies wordt natuurlijk, want ik ben er nu al veel te blij mee en trots op!

 

 

Lieve Boris,

 

Want ben jij een fantastisch kind! Net als die prachtige zus van je. Je was maar zo kort hier, maar wat heb je veel met mij gedaan. Als moeder, maar ook als mens. Dat ik nu weer sta waar ik dus sta komt allemaal door jou, en natuurlijk door Babet. En nu ik dit stukje aan jou schrijf, komen pas mijn tranen. Want ik doe het allemaal voor jou! Ik kan zo weinig voor je doen, en mijn lijf en hoofd blijven me vertellen dat ik voor je moet zorgen, dus doe ik het maar zo. Ik weet het anders ook niet, en het voelt fijn. Ik ben nog steeds vastbesloten het leven mooier te maken voor en door jou, en al deze beetjes helpen. Het past bij wie ik ben, en het brengt me weer een stukje dichter bij mijn echte ik.

Toen ik de blauwe vlaggetjes zag vanavond miste ik je zo erg lieverd. Ik voelde je gezichtje weer dicht bij me, en zag in detail de zachte haartjes op je wang. Och liefje wat wil ik je graag weer vasthouden en knuffelen, je kleine handjes aanraken en je lieve kusjes geven… Je hoort bij me Boris, en bij je stoere papa. Echt voor altijd!

 

Ik hou van jou, en bedankt dat je mijn allermooiste liefste zoon bent,

 

kusjes van mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl