Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

bevallen van de dood | 26 januari 2018

 

Het is zaterdagmiddag. Het is koud buiten, Babet slaapt, en ik kijk een film. Hij gaat over een dode baby. Ze stierf vlak na haar geboorte. De film sleept me niet echt mee, de pijn zou verslindend moeten zijn in zo’n film, maar dat is ze niet gelukt.

Het maakt me wel stil, licht somber en denkend aan toen. Toen Boris ineens stopte met leven, omdat de tijd dat bepaalde. Toen alles ineens stil werd, zo vreselijk oorverdovend stil.

Ik denk aan zijn kamertje, die nu van Babet is en vol staat met haar spullen, maar soms toch nog leeg voelt. Babet vult ons leven op een heerlijke manier, maar het gat van Bors blijft onbewoond.

 

Ik merk dat ik verlang naar de rauwe pijn. Naar het rouwen en het voelen van de leegte. Ik verlang naar tranen, die ik bijna niet meer kan stoppen. Maar ik voel een aarzeling. Ik ben moe. Moe van het leven en alles dat ons overkomt. Misschien is het ook zelfbescherming, omdat ik nu niet alleen ben, en mezelf niet wil verliezen. Al schrijvende vecht ik tegen de tranen, en op een enkeling na blijven ze achter mijn ogen. Misschien later.

 

Lieve Boris,

 

Je bent nog steeds weg. Al meer dan 2,5 jaar ben je weg ik kan er er maar niet aan wennen. Wel aan de pijn, en dat is maar goed ook, anders zou ik elke dag opnieuw gebroken worden. Maar aan dat jij er niet bent kan ik niet wennen, en eigenlijk wil ik dat ook niet.

Gaat het goed met je daar? Of ben je nog geen enkele tel weg, omdat tijd in de hemel niet bestaat? En is het voor jou dan alsof je nog lekker warm in mijn buik zit? Ik hoop het lieverd, want het idee dat jij alleen bent en ook ons gemis moet voelen, is onverdraaglijk.

Ik wacht. Blijf wachten tot ik je weer zie. Ik moet nu verder, en probeer het leven te nemen zoals het komt. Maar dat is niet altijd makkelijk.

 

Liefje je blijft mijn allermooiste, samen met je prachtige zusje. Ik hou zoveel van jullie. Mijn moederhart is verscheurd, door leven en dood. Doordat jij daar bent, en Babet hier. Heel soms, echt maar heel soms, verlang ik ook naar de dood. Zodat ik bij jou ben, en je niet meer hoef te missen. Maar ik weet dat ik dan Babet moet missen, en papa, en iedereen die hier nog is. Dus het is goed zo. Het móet goed zijn zo.

 

Sorry lieverd dat ik niet voor je kan zorgen. Maar hier beneden doe ik alles wat in mijn macht ligt om jou te laten blijven bestaan. Door te zorgen dat je verder leeft in ons, en door te zorgen voor mijn verdriet.

 

Dag liefje,

kusjes voor jou,

voor altijd je mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl