Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

wat als? | 1 juli 2017

 

Er is iets nieuws bijgekomen. Iets heel stoms waarvan ik dacht dat het niet zou komen. Vanavond kwam het opeens binnen, als een donderslag bij (een redelijk) heldere hemel. Ik las op Facebook een kop van een artikel, waarin stond dat een moeder de schopjes van haar kind telde tijdens haar zwangerschap, waardoor ze het heeft kunnen redden. Ik zag het, en mijn adem stopte letterlijk eventjes. Ik schrok! Ik klikte niet verder, want ik durfde het niet te lezen. Want wat als? Wat als haar verhaal op het mijne lijkt? En wat als ik zo mijn lieve Boris ook had kunnen redden...

 

Ik denk eraan nu ik in bed lig, en terwijl de regen blijft stromen komen er ook tranen. Ze waren er al een hele tijd niet geweest...

 

Het was voor mij altijd duidelijk dat ik niets kon doen. Alles ging goed tijdens mijn zwangerschap, er was niets veranderd, en er was dus ook geen enkele reden tot zorg.

Ik denk dat ik het moment heb gevoeld dat hij ging. Letterlijk. Het was een steek, met een licht branderig gevoel. Iets nieuws voor mij, maar toen geen alarmbel. Boris was namelijk vlak daarvoor heel druk, dus na de pijnscheut viel ik rustig in slaap. Achteraf denk ik dat hij toen is gegaan, en ook rustig in slaap viel. In slaap, voor altijd...

 

Maar wat als ik de dagen daarvoor beter had opgelet? Had ik dan iets kunnen merken? Had ik het moeten weten of kunnen voelen? Mijn verstand zegt van niet, omdat alles is onderzocht en hij geen problemen leek te hebben. Alles was goed. Totdat hij dood ging...

Maar nu ineens knaagt er iets in mijn hoofd. Wat als? Ik ga niet verder lezen of onderzoeken, want wat heb ik daaraan? Ik kon niets doen en het veranderd niets. Toch?

 

 

Sorry liefje, misschien had ik nóg beter op je moeten letten. Had ik het kunnen weten? Had ik moeten voelen dat je zou gaan? En als je eerder was geboren, was je dan wel bij ons gebleven?

Je ging zomaar ineens. Maar hoe dan? Ik heb zo goed voor mezelf en jou gezorgd, maar misschien wel niet goed genoeg.

 

De dokter zei; 'Soms gaat iemand dood, zonder dat we weten waarom'. Ik hoef niet te weten waarom, maar wat als? Wat als ik je had kunnen redden? Dan was je nu nog hier geweest. Bij ons. Bij mij. Och liefje wat zou dat mooi zijn geweest... Met net zoveel krullen als je zusje! Ik hou van jou lieve Boris. En ik denk je elke dag bij ons.  Daar waar je hoort en had moeten zijn.

 

Sorry voor 'wat als?'...

 

Mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl