Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

vogelvrij | 1 oktober 2017

 

‘Ze voelt koud...

Maar ook zacht, dus dood zal ze wel niet zijn.

Maar ze ligt zo stil...

Oh wacht! Ze beweegt.

Gelukkig maar…’

 

Dagelijks is overdreven, een paar keer in de week ook net niet, maar het gebeurt nog zeker. Even kijken of ze nog ademt, even kijken of ze nog warm is. Even kijken of zij niet ook dood is. Boris ging zo maar ineens, dus waarom zij niet?

En wat als het wel gebeurt? Wat als Babet ook dood gaat? Dan heb ik helemaal geen kinderen meer… Ja natuurlijk nog steeds twee, maar niet meer hier bij mij, bij ons. Het maakt me kwetsbaar. Dat zijn we natuurlijk allemaal vanaf het moment dat je kinderen krijgt, maar als je eenmaal de dood van zo dichtbij hebt gezien, dan is die angst toch echt een stuk dichterbij.

 

Net als dat verdriet nog steeds zo dichtbij is. Gisteravond hadden we het even over Boris, zoals zo vaak. Ad vroeg zich af hoe het zou zijn geweest als Boris er nog steeds zou zijn, en we twee kleine krullenbollen hier bij ons zouden hebben. We kunnen de situatie zo schetsen, geen enkel probleem, en we doen dat ook regelmatig. Maar gisteren sloeg hij binnen. Zoals dat zomaar ineens kan. Ik huilde even wat flinke tranen, en we gingen naar bed. Het kastje van Boris stond de rest van de nacht open, en het vosje had ik heel dicht tegen me aan.

 

Af en toe vind ik het stom dat ik niet meer elke dag verdrietig ben. Want hoe je het ook wendt of keert, het is toch belachelijk dat het leven weer leefbaar wordt nadat je je kind hebt verloren! Ik zou nog elke dag intens verdrietig moeten zijn omdat mijn kind dood is… Hoe kan het nou ooit weer geworden zijn zoals het nu is? Onvoorstelbaar vind ik het, en walgelijk ook soms. Ik zou dit niet moeten kunnen, niet leven zoals ik nu doe. Ik ben zijn moeder, hoe kan ik leven met het feit dat hij niet bij me is, en dat ik niet voor hem kan zorgen, nooit meer.

 

Angst en verdriet, met soms een lichte boosheid. Het zwarte zwart ligt altijd op de loer. Ik voel me vrij in het leven, en we gaan het aan zoals we dat samen fijn vinden, maar het is wel vogelvrij. We zijn voor het leven getekend, omdat Boris er niet meer is. Want elk moment, soms verwacht maar vaker niet, dan kan het inslaan. Zomaar ineens, is dan het zwarte zwart weer dichterbij dan ooit.

 

 

'Vogelvrij'

 

Ik ga weer vliegend door het leven

mijn hart is nu niet meer stuk

Ik mis je altijd maar je bent met mij verweven

en ik ben gaan houden van mijn gebroken geluk

 

Het leven is nooit meer ongeschonden,

het wordt niet meer zoals ik het ken

Het zijn te diepe rauwe wonden

die enkel zijn gaan horen bij wie ik ben

 

Het zwarte zwart blijft stilletjes wachten

en daardoor blijf ik vogelvrij

Maar meestal winnen mijn gedachten

want ik voel jouw liefde diep in mij

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl