Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

ONDERBUIKGEVOEL | 16 NOVEMBER 2017

 

De tijd vliegt voorbij, en ik merk dat ik weinig tijd heb voor onze vent. Ik ben weer lekker druk, zoals ik eerder ook altijd was, dus de dagen zijn simpelweg te kort. Het is fijn lekker bezig te kunnen zijn, maar het maakt ook dat ik minder vaak bij mezelf stil sta. Dit met als gevolg; minder tijd voor Boris. Natuurlijk is er altijd aandacht voor hem met kaarsjes die branden, en kusjes van babet op zijn foto, maar het echte stilstaan bij Boris is er wat minder.

 

Ad vind dat wel fijn. Niet teveel stil staan bij zijn verlies. Wel Boris bij ons gezin betrekken natuurlijk, dat altijd, maar niet teveel duiken in de rouwe pijn van die verschrikkelijke dood. Bij mij lag het verdriet altijd hoog aan de oppervlakte zonder hem continu te voelen, maar het peil lijkt iets gezakt. Het zou de drukte kunnen zijn, maar misschien ook wel ‘gewoon’ de tijd. En misschien is het ook wel goed dat het water niet meer altijd zo hoog staat, en de dood zo’n groot onderdeel is van mijn leven. Boris wel, gelukkig maar, maar de dood hoef ik niet altijd op mijn schouders. Veel te zwaar.

 

Aan de andere kant denk ik ook wel eens dat ik ergens aan voorbij ga. Ik praat veel over Boris, ik ben bezig met vlinderkusje en mijn blog, maar dat gaat tot een bepaalde grens. Het diepste diep is al een tijdje wat aan de achtergrond.

Bij de fysiotherapeut kwam ik erachter dat ik mijn onderbuik heb geblokkeerd. Letterlijk. Mijn adem kan er niet naar toe, en ik voelde zelfs hand van de fyiso niet goed. Een flinke spiegel, recht voor mijn neus. Want dat is natuurlijk niet goed! En hoewel ik er niet over na had gedacht, vielen er wel dingen op zijn plaats. Mijn adem zit hoog de laatste tijd, en zingen is wat zwaarder voor me dan normaal.

 

Maar nu? Moet ik opzoek naar waarom de boel is geblokkeerd? En hoe doe ik dat dan? Moet ik terug naar mijn pijn? Of moet ik ontspanningsoefeningen gaan doen? Eerlijk gezegd vind ik dat allemaal een beetje spannend. Want hoe goed het ook met me gaat, er is blijkbaar een stukje dat ik ontwijk, en ik ben er als de dood voor. Ben ik daar wel aan toe? En überhaupt, wil ik dat wel? Want waarom zou ik dat doen? Is het niet gewoon veel fijner om aan Boris te denken met heel veel liefde zonder al te veel zwarte narigheid.

 

Terwijl ik schrijf gaat mijn adem nog hoger zitten, en voel ik een bal in mijn buik. Die voel ik sinds de fysiotherapeute me er op wees. Misschien moet ik eerst maar even aan die bal wennen voor ik hem open ga breken. Voorzichtig met mezelf en mijn kwetsbare pijn omgaan.

Inmiddels loopt er een traan. Het is ook gewoon zo gemeen… De levenslange weg die je moet gaan als je kind dood gaat is oneerlijk. En elke keer zijn er weer nieuwe hobbels die je moet nemen. Ik loop de weg niet alleen, dat weet ik. Ik ben blij met Ad en de kinderen, het is fijn thuis, en ik voel me gezegend met het werk dat ik mag doen. Maar toch. Boris is er niet bij. En dat vind ik echt verschrikkelijk stom.

 

 

Dag mijn lieve liefje,

 

Sorry, mama is een beetje druk. Met werken, met je kleine grote zus, en met het leven. Het leven waarin jij er helaas niet écht bij bent. Ook al doe ik dagelijks mijn best jou erbij te betrekken, je blijft weg. Mijn armen blijven leeg als ik aan je denk. Misschien ga ik gauw weer even je fotoboek en filmpjes bekijken, want dat is al een tijdje geleden. Dat vind ik wel een beetje eng, omdat de tranen dan vaak zo hevig zijn, maar dan ben ik wel weer even wat dichter bij je.

 

Lieve Boris, in mijn gedachten hou ik je stevig vast. Met je hoofd tegen mijn schouders en je gezichtje in mijn nek. Dansend op de muziek, en papa’s lieve sterke armen om ons heen. Zoals het had kunnen zijn. Zoals het had moeten zijn.

 

Ik hou van jou…

 

Kusjes van mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl