Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

Ik droom je nog steeds... | 13 sept 2017

 

Dag liefje,

 

Babet ligt net in bed en ik ruim de was op op onze slaapkamer. Ik zie je kast staan, die er al heel lang staat, maar ik kijk er nu wat langer na. Hij is al een tijdje dicht geweest. Er stonden wat dingen voor, gewoon omdat dat even praktisch was, en nu dat allemaal opgeruimd is, staat hij daar maar te staan. Met zijn deurtjes dicht. Ik voel de drang hem open te doen, maar draai me om. Omdat ik schrik van mijn eigen weerstand de deurtjes te openen, kniel ik neer bij de kast en doe ze open. Daar staan je spulletjes. Zo mooi en zo lief. Ik zie je haartjes in het witte kleine lijstje, en je voetjes die de verpleging zo liefdevol in het gips heeft gezet. Er is een gat ontstaan omdat je lalelu* nu naast mijn bed ligt. Ik schuif met wat dingetjes zodat het allemaal weer netjes ligt. Voor het gat, dat nu op een andere plek is ontstaan, duik ik even in je kist. In de kist met de mand van je wiegje, je dekentjes en nog wat andere dingen waar ik geen afscheid van kan nemen. Ik kies er een broekje met vosjes en een klein boxpakje uit. De kleertjes waarin ik je droomde, en waar ik je nog steeds in droom. Het boxpakje met de blauw en witte streepjes en de oranje ster lag al maanden op je te wachten op de commode. Elke dag liep ik er even langs met mijn handen op mijn buik en op het pakje. Och liefje wat was het fijn geweest. Een leven samen met jou, je papa en je broer en zus. Ik kan mijn tranen redelijk bedwingen en verbijt me, terwijl ik alles in de kast nog even een keertje bij langs ga. Ik doe heel even het speeldoosje aan, laat de deurtjes open en loop naar beneden. Tijd om weer even te schrijven. Over jou. Voor jou. En voor mezelf ook vooral.

 

Heb je gezien dat ik Vlinderkusje gemaakt heb? Voor jou, maar vooral ook voor mezelf en voor andere papa’s en mama’s die een kindje moeten missen. Ik krijg lieve reacties, mensen vinden het mooi, en knap ook, dat ik zo met het verlies van jou om heb leren gaan. Maar helaas gaat mijn leven verder zonder jou. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik geen keus heb. Dus is er niet zoveel ‘knap’ aan, want ik moet wel. Iemand vroeg me ook, omdat ik zoveel schrijf en nu óók nog een webshop heb, of ik er niet teveel in blijf hangen, in mijn verdriet om jou. Het deed eventjes pijn, maar ik kon een goed antwoord geven. Ik krijg de vraag wel vaker. Mensen willen graag dat ik verder ga met mijn leven. Gek genoeg is dat dus precies wat ik doe! Jij bent onderdeel van mijn leven. Je groeit niet zoals ik zo graag had gewild, maar je groeit wel met me mee. Want ook al blijf jij klein, mijn liefde voor jou zal altijd blijven groeien. We hebben je lijfje in de grond moeten stoppen, maar jouw bestaan en onze liefde voor jou, die zullen nooit verdwijnen. En op mijn manier verweef ik je ik mijn leven. Door kaarsjes aan te steken, door te huilen, te schrijven, de deurtjes af en toe even open te doen, en door vlinderkusje. Je bent mijn kind, ik kan en wil het niet anders.

 

Soms als ik bij je grafje sta, dan wil ik je eruit halen. Papa en ik maken er wel eens grapjes over als we bij je zijn. Gewoon al het zand met onze blote handen aan de kant gooien en naar je toe. Het maakt me niet uit hoe je er nu uit ziet, ik wil je gewoon zo graag weer even voelen en naar je kijken. Je was zo prachtig… Je blijft altijd prachtig maar ik weet dat het niet kan. Dat het nooit meer kan. Maar het idee dat de mogelijkheid er stiekem wél is, ook al is het waarschijnlijk verboden, maakt dat ik er toch aan denk soms.

Weet je? Als papa of ik sterven en naar je toe gaan, dan halen wij je kistje van je eigen plek, en dan mag je bij papa of mama liggen. Dan ben je niet meer alleen. En misschien, als ik als laatste overblijf, kan ik dan even gluren. Maar dat zien we dan wel weer.

 

Ik rook je vanmiddag in de haren van Babet. Nu ruik ik je weer. Om me heen, in mijn hoofd. Liefje wat mis ik je toch. Zorgen voor mijn verdriet is goed, maar niets kan mijn gemis doen verdwijnen. Het blijven pleisters, doekjes voor het bloeden. Mooie doekjes, dat wel, maar het is niet genoeg. Het is nooit meer genoeg. Ik leef met liefde dit leven zoals het is, maar lieve Boris, was je maar hier… Bij mij, bij ons. Zoals het had moeten zijn…

 

Kusjes van mama

 

 

* De knuffel van Boris met het speeldoosje van het liedje ‘Lalelu’. Elke avond voor het slapen gaan (tijdens mijn zwangerschap), speelden we het speeldoosje af op mijn buik, voor Boris.

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl