Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

het is weer april...|6 april 2017

 

Lieve Boris,

 

Het is weer april. De maand waarin ik nog zo heerlijk van jou heb genoten in mijn warme volle buik en waarin het ineens zo vreselijk stil werd... De maand waarin het allermooiste én het allerergste gebeurde, waarin ik jou leerde kennen maar ook weer moest verliezen...

Veel herinneringen komen voorbij deze dagen en het gemis en de donkerte liggen daardoor wat meer op de oppervlakte. Het is zwaar, maar ergens ook fijn. Ik voel even weer extra dat ik je mis, maar ook dat je bij me hoort en dat je voor altijd onze allermooiste zoon bent.

 

Je lieve kleine zusje is ziek. Al een week. Ik ben een paar keer met papa en haar naar het ziekenhuis geweest en toen ik door de gangen liep met een zieke zwakke Babet in mijn armen kon ik het niet tegenhouden om ook aan jou te denken. Ook in mijn armen, door de gangen van het ziekenhuis, met je oogjes dicht. Niet lekker warm zoals Babet, maar koud en zo vreselijk stil... En ik miste je zo. De pijn sneed door mijn lijf terwijl ik daar rondliep, maar ik moest me groot houden voor je zusje. Gelukkig gaat het nu weer wat beter en begint ze weer wat meer te lachen. Ze lacht zoveel lieve Boris! Je hebt zo'n prachtig lief en vrolijk zusje... Maar dat heb je vast al gezien denk ik.

 

Er zijn al een paar tranen gekomen de afgelopen dagen maar ik voel dat er meer zit. Meestal spaar ik ze op omdat ik ze nog even niet wil of omdat ik er nog niet klaar voor ben. Maar dat ze komen dat weet ik zeker. En dat is ook niet erg, dat hoort erbij, en ik huil ze het allerliefst voor jou. Het zijn niet alleen tranen van verdriet, maar ook van geluk. Omdat ik zo blij met je ben en omdat je onze tovenaar bent en zo mooi en lief. Maar wat blijft het gemeen dat ik je nooit meer kan vasthouden...

 

Lieve Boris ik hou van je. Elke dag en voor altijd. En deze dagen mis ik je nóg iets meer dan anders... Vanavond ga ik over je dromen. Kom je bij me als het lukt? Dan geef ik je duizend kusjes en knuffels...

 

Tot dan!

Liefs van mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl