Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

tot in alle eeuwigheid|15 januari 2017

 

‘Ik sla de deken terug omdat ik uit bed wil stappen. Ik hoor een rammelaar. Ze lag net bij me in bed te spelen en deze was nog blijven liggen. Ik heb een baby… En ze leeft! Ik glimlach even en klim uit bed.’

 

Af en toe vliegt het me nog steeds aan. Dat het écht is, en dat ik nu een baby heb waar ik voor mag zorgen. Het is zo fijn! Ik hoop dat iedereen beseft hoe mooi en bijzonder het is om zo’n lief klein schepseltje bij je te hebben. Een mensje dat volledig van jou afhankelijk is, waar je zo vreselijk veel van houdt en waar je elke dag van mag genieten. Wat een heerlijkheid en wat een zegen.

 

Vannacht was ze ziek. Valse kroep denken we. Gistermiddag had ik het al een beetje aan haar hoofdje gezien, en toen ik haar ’s avonds hoorde hoesten en zag dat koorts had schrok ik. Mijn eerste gedachte was; ’Nee niet nog een keer’, maar al gauw was Ad daar die aan me zag dat ik er behoorlijk van onder de indruk was. Er stroomde een traan over mijn wang uit angst haar ook te verliezen, en ook door de gedachte aan mijn lieve Boris. Ad heeft ervaring met valse kroep dus hij wist wat het was en ook dat het vaak wel meevalt. Hij zorgde dat ik weer rustig werd, en vertrouwen kreeg. Vannacht was best heftig voor Babet, maar vanochtend ging het al een stuk beter. Ook met mij…

 

Toen ze nog even bij me in bed kwam om te spelen en ik haar een knuffel gaf rook ik Boris. Bij haar neus en bij haar oogjes. Ik werd er emotioneel van zonder direct verdrietig te zijn en bleef even ruiken. Wat een heerlijke geur! In de kraamweek rook Babet ook zo naar Boris. Logisch natuurlijk want ze komen allebei uit mij (ik denk dat het een soort ‘geboortegeur’ is), maar na een tijdje ging de geur weg bij Babet. Misschien dat het er nu is omdat ze ziek is. Hoe dan ook, ik vond het fijn, eventjes weer terug naar het heerlijke gevoel om Boris te ruiken en dicht bij me te hebben.

 

Wat mis ik mijn ventje vreselijk… Elke dag voel ik dat hij er niet is en dat hij er wel had moeten zijn. Ik heb moeite met de woorden ‘samen’ of ‘allemaal’, want er is voor ons nooit meer een ‘compleet’. Het is onmogelijk om nog met zijn allen te zijn, en deze confrontatie vind ik zwaar en vooral ook heel erg stom.

Ik denk veel aan hem, elke dag natuurlijk. En als ik aan hem denk dan zie ik dat kleine lieve mooie ventje weer in zijn wiegje liggen en voel ik hem in mijn armen. Maar soms voel ik ook alleen maar een bepaalde aanwezigheid. Dan denk ik aan hem zonder dat ik hem ‘zie’, maar dan voel ik hem wel. Het klinkt misschien een beetje gek maar het is een lieve, warme en zelfs een soort van wijze aanwezigheid. Alsof hij weet dat hij bij ons hoort en we hem zo missen, maar hij mij verteld dat het goed is zo. En héél soms voelt het dan een beetje alsof we wel even samen zijn.

 

Het gaat nog steeds goed ondanks dat ik elke dag mis. Ook voel ik nog steeds geluk, en daar ben ik heel erg dankbaar voor. Het ‘alleen’ doen zonder therapie gaat ook goed en ik merk dat ik meer energie heb om echt te leven. Gisteravond was er een lieve vriendin die me vertelde dat ze altijd energie kreeg van mijn positiviteit. Dat ze die voelde als ze bij me was, waarschijnlijk omdat ik af en toe zo vreselijk hieperdepiep kan zijn, maar vooral ook door mijn optimisme en manier van in het leven staan. Het was weg toen Boris overleed, en ze dacht dat het weg zou blijven, en ik zelf ook. Maar gisteravond vertelde ze me dat ze dezelfde energie weer voelde. Zonder dat we er zichtbaar emotioneel onder werden deed me dat heel erg veel, en ik denk haar ook. Maar ik voel het ook, die energie, en nu ik er weer over nadenk komt er wel een traan. Ben ik dan echt weer terug? Of in ieder geval weer bijna helemaal? Het stukje dat er niet is, is denk ik bij Boris. Misschien zorgt dat stukje wel voor hem, dus dat mag wel bij hem blijven.

 

Ooit was ik gebroken, en toen werd ik weer heel.

Eerst met barstjes overal, maar nu niet meer zoveel.

Ik voel het geluk met zijn kapotte vleugel en vlieg door.

Omdat ik echt voor altijd bij jou hoor.

Samen zijn we niet, maar heel soms wel en ooit altijd.

Lieve Boris ik hou van jou, tot in alle eeuwigheid.

 

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl