Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

verdrietige eenzaamheid | 26 mei 2017

 

Ik heb al een aantal dagen de behoefte om te schrijven. Meestal ontstaan er woorden en gedachten in mijn hoofd die me tot schrijven aanzetten, maar nu zijn die er niet en is er alleen de behoefte. Ik weet ook wel hoe het komt. Ik voel me namelijk al een aantal dagen niet zo goed. Ik denk heel veel aan Boris, en voel me neerslachtig. Ik ben wat sneller prikkelbaar en heb weinig zin om dingen te ondernemen, vooral niet met andere mensen. Ik vind mijn omgeving dan namelijk al snel te veel en heb de neiging om me af te zonderen. Nu lukt niet zo best als je in een huis vol mensen leeft, en dat is dan soms ook best lastig. Vanmiddag gaan we naar vrienden, en daar verheug ik me wel op. Vooral omdat ik hoop dat het mijn hoofd en gemoedstoestand een beetje kan resetten.

 

Ik ben niet vaak neerslachtig, het is geen gevoel dat bij me past. En meestal als ik Boris mis ben ik vooral verdrietig. Ik weet me er dan ook even geen raad mee nu. Misschien dat daarom de woorden niet verschijnen in mijn hoofd. Hoewel, nu ik eenmaal schrijf merk ik dat het toch wel fijn is, en dat mijn gedachten als vanzelf weer op papier komen.

 

Twee dagen geleden ik weer een keer flink gehuild. Het was al een tijdje geleden, en meestal beloofd dat niet veel goeds. Het is net of ik de boel dan verstop onder een zware deksel, en dat het langzaam binnenin gaat borrelen. Als het er dan uit komt, barst het flink. Gelukkig was Ad er toen het gebeurde en hij hield me vast toen ik huilde. Het kwam van ver en ik voelde zelfs mijn benen slap worden. Ik kon me even helemaal laten gaan. Maar ‘helaas’ kwam er iemand binnen, met als gevolg dat ik stopte met huilen, en de deksel er weer op deed. Als ik het zo bekijk, is het misschien ook niet zo gek dat ik me wat down voel.

 

Ik merk dat ik, nu ik weer zoveel geluk kan voelen, de leegte soms extra erg vind. Altijd als ik me oprecht heel fijn en blij voel, dan is daar die nare leegte die boven me hangt, als een donkere wolk. Ik wist dat onbevangen gelukkig zijn niet meer kan omdat dit stuk is gegaan toen Boris overleed, en dit is, denk ik, in de praktijk wat het betekend. Gelukkig zijn kan nog, maar wel met een eeuwige leegte. In mijn mooiste geluk zit nu ook een verdrietige eenzaamheid.

 

Misschien is het wel het gat in mijn hart. Want als ik me fijn voel en mijn hart gloeit van geluk, dan voel ik ook de lege plek. Mijn hart kan niet meer volledig en enkel gelukkig zijn. Het geluk is wel écht, en daar ben ik heel erg blij mee, maar het gat blijft als een soort zwevende eenzaamheid met me mee gaan. Eenzaamheid niet omdat ik me alleen voel tussen de mensen, maar eenzaamheid omdat ik niet bij Boris kan zijn. Omdat ik me alleen voel zonder hem, omdat hij bij me hoort en ik voor hem zou moeten zorgen.

 

Hoe zou het toch met hem gaan. Ik denk er vaak aan. Waar zou hij zijn? En hoe voelt hij zich? Ik had het zo graag willen weten, en het doet zo’n pijn dat ik niet bij hem kan zijn. Ik heb hem moeten loslaten en dat moet ik elke keer weer opnieuw.

 

Lieve Boris,

 

Hoe gaat het met je? Wordt er goed voor je gezorgd, of hoeft dat niet daar waar je nu bent? Kun je nog voelen? En hoe voel je dan? Voel je dan alleen de mooie dingen, of kun je ook verdrietig zijn? Ik denk eigenlijk niet dat je verdriet voelt en dat het nu goed en mooi voor je is daar waar je bent, maar ik weet het niet zeker. Ik had zo graag voor je gezorgd lieverd, het is mijn allergrootste wens. Dan zou ik weten hoe het met je gaat, hoe je er uit ziet en hoe je je voelt.

Kun je ook lachen daar? Voel je de wind door je haren? Kun je rennen en springen, en zit er soms zand tussen je tenen? En zijn er daar ook de mooie dingen die we hier hebben, zoals bloemen, de sterren en de maan?

En hoe zie je er uit? Ben je een kleine baby, een lief jong ventje of al een grote stoere man?Misschien groei je daar wel net zo als je hier zou hebben gedaan, en dan dan ben je nu twee jaar. Heb je ook twee kaarsjes uit geblazen toen je jarig was? Als je wel je verjaardag viert daarboven hoop ik dat het heel mooi was met ballonnen en slingers!

Ik weet het allemaal niet, en dat vind ik zo erg. Jij bent ergens waar ik niet kan zijn, dus ik kan er alleen maar van dromen. Ik kan niet naar je luisteren als je me verteld wat je allemaal hebt gedaan, en je geen knuffel geven als je die nodig hebt. Lieve Boris ik mis je zo vreselijk erg en wil zo graag naar je toe! Zodat ik je kan vasthouden, ook al is het maar voor heel even. Het doet zo’n pijn liefje. Het gat in mijn hart is verdrietig. En nu even een beetje meer als anders. Ik red me wel hoor! Maar ik ben blij dat er nu weer even tranen komen. Tranen voor jou. Omdat je zo mooi en lief bent, en omdat je hier had moeten zijn.

 

Dag liefje, ik hoop dat je het fijn hebt daar…

 

Kusjes van je mama, voor altijd!

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl