Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

een hemel zonder tijd | 29 juni 2017

 

Als ik alleen ben, dan voel ik het. Als ik écht alleen ben, dan hangt het als een donkere wolk boven me. Dan is er alle ruimte voor mijzelf en mijn gedachten, en dan voel ik dat ik niet meer ben wie ik was. Dan voel ik dat ik, naast een zorgende moeder, óók nog steeds de rouwende moeder ben. Een vrouw met krassen op haar ziel, en een gat in haar hart. Een vrouw met té veel liefde voor hier op aarde, omdat één van haar kinderen zo vreselijk ver weg is. Met armen voor twee kinderen, maar gevuld met maar eentje. Ik moet me letterlijk verbijten op zo’n moment, en voel mijn gezicht dan strak staan. Ik merk dat ik inmiddels gehard ben daarin, omdat ik niet altijd wil en kan huilen. Daar heb ik simpelweg ook geen zin meer in. Als je zoveel tranen hebt gelaten, zijn ze niet altijd meer nodig om te kunnen voelen.

Als ik alleen ben, ben ik het dichtst bij Boris, en tegelijk het verst van hem verwijderd. Misschien durf ik daarom wel niet alleen naar zijn grafje. Want dan is er alle ruimte voor de leegte, en wordt de pijn wellicht te heftig.

 

Vorige week had ik een afspraak met een arts in het ziekenhuis. Ik kreeg wat standaard vragen over mijn situatie, en toen kwam het onvermijdelijke onderwerp. ‘Je hebt recent een kind gekregen zie ik?’ ‘Ja, dat klopt, ik heb twee kinderen. Maar één is er overleden helaas.’ Ik zag de vrouw verschrikt opkijken en ik beantwoordde de vraag die ze met haar ogen stelde; ‘Hij overleed voor zijn geboorte.’ Ik zag haar opluchting en ze zei; ‘Oh, niet met een ongeluk ofzo…’ Ik was nogal ontdaan van haar reactie, waarop ik me vervolgens op een vreemde manier ging verdedigen. Alsof ik aan haar wilde bewijzen dat het heel erg is als je baby overlijdt, ook als dit nog in je buik gebeurt. Onbegrijpelijk dat een hulpverlener op deze manier reageert en blijkbaar niet beseft hoeveel pijn er is na perinatale sterfte.

Ik besef me heel goed dat ik niet hoef te leven met het feit dat Boris pijn of verdiet had. Maar ik mis mijn kind net als iedere andere moeder of vader die een kind moest begraven! Ik baal ervan dat ik dat moet uitleggen soms, en ik baal er nóg meer van dat ik het de arts niet recht in haar gezicht heb verteld. Volgens Ad moet ik haar een boek opsturen, zodat ze kan lezen wat het is, en een volgende keer niet zulke rare uitspraken doet. Ik ga het niet doen, dat lijkt me wat ongepast, maar ik begrijp zijn gedachtengang absoluut.

 

Helaas loop ik persoonlijk steeds vaker tegen onbegrip aan, misschien wel doordat mijn blik naar buiten weer wat wijder is geworden. Zo zei laatst iemand tegen me na het uitbrengen van mijn boek; ‘Pas je wel op dat je Babet niet vergeet?’ Ook toen liet ik het me overkomen, en hoorde ik mezelf stotteren en haperen. Het maakte me in de war, want hoe kan iemand dit überhaupt denken? Alsof ik niet juist extra van mijn meisje geniet na alles wat er gebeurd is. En daarnaast, hoe kan ik anders dan óók aan mijn lieve vent denken die er niet meer is? Ik heb twee kinderen, en de dood heeft een heleboel veranderd, maar dat in ieder geval niet. Alsof ik moet vergeten dat Boris er was, en me nu alleen nog maar moet focussen op Babet. En bovenal, hoe durft iemand zich te bemoeien met hoe ik met mijn leven en mijn kinderen om ga? Ik weet, ze heeft geen idee, maar toch…Dit soort momenten sterken me in het gevoel dat het goed was mijn boek uit te geven.

 

Het is vreemd, en het leek me ondenkbaar, maar de tijd verstrijkt steeds vaker en langer zonder al te veel pijn. Naast de spaarzame momenten die ik alleen doorbreng onder de donkere wolk, zijn er steeds langere periodes die voorbij vliegen zonder verdriet. Ik denk elke dag aan Boris, maar vaak is het een gewoon ‘denken aan’ zonder heftige emoties. Het betekend dat we hebben geleerd de pijn met ons mee te nemen, zonder dat het continu open en bloot ligt. Dat maakt het leven weer een stuk minder kwetsbaar en ongecompliceerder moet ik zeggen, en af en toe hou ik zelfs weer wat energie over van de dag.

 

En toch is en blijft het leven anders. Een dergelijk verlies zoals wij hebben moeten doormaken zorgt dat er onherroepelijk iets veranderd. Je wordt hoe dan ook een ander mens, door de onmenselijke pijn. Ik las laatst een interessante gedachte over verlies. Ik weet het niet meer precies, maar het was iets als; hetgeen je overkómt is niet het ergst, maar wat het gebeurde met je dóet. De dood van Boris was niet het ergste, maar de pijn en het gemis in ons hart. De dood is geen einde, maar een begin van een nieuw leven voor de mensen die achterblijven. Je hebt geen invloed op de dood, maar wel op het leven daarna. Ik ben blij dat Ad en ik ons nieuwe leven zo goed hebben kunnen inrichten samen, en dat we de focus niet hebben gericht op alleen de dood van Boris.

 

Zo is er ook iets moois bijgekomen na zijn dood. Moeilijk om hardop te zeggen, of in dit geval te schrijven, maar het is wel waar. Ik zie het leven meer als een geschenk. Niet omdat ik het leven zo fantastisch vind, want daarvoor zie ik teveel ellende. Maar de dingen die er wél zijn ben ik nog meer gaan waarderen. Ik geniet meer van de natuur en lieve mooie mensen, maar ook juist van rust en vrijheid. Ik neem meer tijd voor mezelf, en probeer wat vaker stil te staan bij het nu. Vooral bij onze kleine Babet die zo vreselijk hard groeit en zo heerlijk is om voor te zorgen. Ik werk ook hard, en merk dat ik als zelfstandig ondernemer sterker in mijn schoenen sta. Ik kom wat beter voor mezelf op, maar besef ook dat bijna alles wat we doen relatief is, en dus uiteindelijk niet belangrijk. Want als we dood zijn, is het weg. Ik geloof dat het enige dat overblijft na onze dood, de liefde is die je in dit leven hebt opgebouwd. En daar probeer ik me zoveel mogelijk op te focussen.

 

Het doet me denken aan een film die ik laatst zag; ‘Collaterol Beauty’. Een film over een man die zijn kind verliest, en daarmee ook zijn volledige leven. De film probeert te laten zien dat er naast de ellende die de dood met zich mee brengt, ook mooie dingen bij komen. Bijkomstige schoonheid; collateral beauty. De mooiste bijkomstige schoonheid is volgens de film; Liefde. Want zonder liefde, geen verlies. En ik kan dat alleen maar beamen.

 

Eén gedachte uit de film raakte me het meest en die wil ik graag nog even met jullie delen.

In de hemel is de tijd een seconde. Of nee, de tijd bestaat niet, en alles speelt zich af, op één enkel moment. In mijn laatste blog vroeg ik me af waar Boris nu is, en hoe het nu met hem gaat. Maar dat is dan niet belangrijk! Ik moet nog mijn hele leven, maar voor hem ben ik binnen een seconde weer bij hem. Hij hoeft me niet te missen, en is nog geen moment zonder zijn papa en mama. Wat zou het mooi zijn als dit echt zo is! Een hemel zonder tijd. Want dan hoeven we ook niet bang te zijn voor de dood. Dan zijn we zo weer samen, en ook nog eens voor altijd.

 

Lieve Boris,

 

Dat ik niet meer zo vaak verdrietig ben betekent niet dat ik je niet mis hoor. Want ik mis je elke dag en ik denk altijd aan je! Maar ik wil niet meer zo veel huilen, de pijn voelt zo zwaar en het is zo vermoeiend. Ik draag je bij me zolang ik leef, en voor je het weet zijn we weer samen lieverd! Dat beloof ik...

 

Kusjes van mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl