de bevalling

 

Woensdag 29 april

Om 9.00 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Ik was nog steeds in shock en vond het erg spannend. Gelukkig had ik Ad. Hij was zo sterk en zo lief voor mij, zonder hem had ik geen stap kunnen verzetten maar samen met hem kon ik alles.

 

We hoopten allebei dat het erg snel zou gaan, en we gingen daar ook een beetje vanuit. Helaas bleek dat in eerste instantie niet het geval en vertelden ze ons dat we rekening moesten houden met dat het nog best een dag kon duren. Ik raakte daar behoorlijk van in paniek en Ad vroeg of het echt niet anders kon, bijvoorbeeld door een keizersnede. Maar na een gesprek waarin duidelijk werd dat bevallen voor mijn lijf het beste was en dat ik na een keizersnede de begrafenis niet op een goede manier mee zou kunnen maken gaf ik me eraan over. Het moest gebeuren, ik kon er niet omheen. Ik moest gaan bevallen van mijn dode zoon.

 

Gelukkig reageerde mijn lichaam sneller dan gedacht en kreeg ik in het begin van de middag wat kleine rugweeën. Daarna kreeg ik weeënopwekkers via een infuus en aan het einde van de middag had ik al om de minuut weeën. Helaas had ik nog niet genoeg ontsluiting, dus het persen liet nog even op zich wachten, maar de kans was gelukkig groot dat het vandaag toch nog ging lukken.

Ondertussen had ik erg veel pijn en kreeg ik een ruggenprik. Ze willen lichamelijke pijn in dit soort situaties zoveel mogelijk beperken, maar juist nu ging het helemaal mis. Pas na een flink aantal pijnlijke mislukte pogingen kreeg ik een goede prik. Gelukkig werkte het daarna snel en heb ik tijdens de weeën nog even kunnen slapen. Ondertussen was Ad de liefste man van de hele wereld door mijn rug te masseren en te kriebelen, en ontelbare keren het washandje op mijn hoofd te verversen. Hij hield zich sterk voor mij, maar huilde elk moment als ik het eventjes niet zag. Hij kon niets doen, en moest machteloos toekijken hoe zijn vrouw deze zware bevalling moest doorstaan.

 

Ad en ik hebben hebben tijdens de bevalling heel veel met elkaar gepraat. We hebben wel honderd keer tegen elkaar gezegd dat we het samen gingen doen, en dat het goed zou komen met ons. Als we maar dicht bij elkaar bleven, en dat deden we. Ook bespraken we alvast een aantal dingen voor de begrafenis. Bizar om te doen tijdens de bevalling maar het moest. Ad kreeg overdag nog een appje van zijn vriend, met de vraag of hij samen met hem het kistje voor Boris wilde maken. Ad was in tranen en vond het een prachtig idee! Ik ook.

 

Ik was erg bang voor het moment dat Boris er zou zijn. We waren bang dat we niet zouden voelen wat je normaal hoort te voelen als je een kindje krijgt. En ook voor wat we zouden zien. Want hoe ziet een dode baby eruit? Dat kun je je niet voorstellen.

Toen de persweeën begonnen werd ik opnieuw heel bang, maar op een gegeven had heb ik daar geen energie en tijd meer voor omdat het lichamelijk zo heftig was. Het duurde erg lang omdat Boris niet meer ‘mee kon helpen’ zoals een levende baby dat doet, het persen word daardoor nóg zwaarder. Maar na 1,5 uur persen was hij er eindelijk, onze lieve Boris.

 

Om 23.22 uur werd hij geboren en wat was hij prachtig… Ze legden hem op mijn borst en ik voelde zijn heerlijke nog warme lichaampje. Een paar seconden waren we de gelukkigste mensen op de hele wereld. Weer leek de tijd even stil te staan maar nu omdat we vreselijk trots waren op onze zoon, want was hij vreselijk mooi en lief… En hij leek op ons! Mijn neusje en Ad zijn ogen, hij was echt van ons. Ik was verliefd! Het was het mooiste en tegelijkertijd meest verdrietige moment in mijn leven, en ook dat van Ad. Zo vreselijk veel liefde, maar ook zo onmenselijk veel pijn. Want hij leefde niet. Hij zou nooit zijn oogjes open doen en met zijn armpjes en beentjes spartelen. Hij huilde niet en dat hij wel moeten doen. Het bleef nog steeds stil, en dat zal altijd zo blijven…

 

Boris was helemaal perfect. Volmaakt met flinke bovenarmen en bovenbenen. Hij woog 3620 gram en was 52 cm lang, echt een grote vent dus! Er was niets te zien aan de placenta en aan de navelstreng. Alles leek normaal en gezond en ze konden dus ook niet zien waarom zijn hartje was gestopt. Het vruchtwater was helemaal schoon. Dat vonden we fijn omdat dit betekende dat hij geen stress heeft gehad en dus waarschijnlijk ook geen pijn. Dat gaf ons troost. Ik heb zelf de navelstreng doorgeknipt, ook weer mooi en pijnlijk tegelijk, maar wel fijn dat ik het zelf kon doen.

 

Ik genoot nog even van zijn heerlijke lijfje tegen me aan. Het was de eerste keer maar ook de laatste keer dat hij zo dicht bij me zou zijn dus ik nam alles in me op, elke aanraking en elke blik. Ad was héél dicht bij mij en Boris en genoot met me mee. We huilden en lachten, voelden ons verdrietig en geschokt, maar trots en liefde overheerste.

Na een tijdje namen de verpleegsters Boris mee om hem voorzichtig schoon te maken. Ook maakten ze afdrukken van zijn voetjes en handjes met gips en verf waar we nu erg blij mee zijn. Terwijl de verpleegsters met Boris bezig waren werd ik gehecht en belde Ad met mijn ouders en Iris en Daan om te vertellen dat Boris was geboren. Het was inmiddels diep in de nacht maar ze waren allemaal bij elkaar en nog wakker, iedereen leefde met ons mee.

 

Toen Boris bij ons terug was mochten we hem zelf aankleden. Dat vonden we best spannend maar met behulp van de verpleegsters lukte het. Ad heeft Boris grotendeels aangekleed en hem daarna in een ziekenhuis wiegje gelegd.

In eerste instantie zou Boris die nacht naar het mortuarium gaan omdat hij koud moest blijven, zijn lichaampje zou anders snel achteruit gaan. Dit idee vonden we echt ondraaglijk dus de verpleegsters deden hun best om toch een koelmatrasje te regelen. Gelukkig lukte dit en kwamen er twee vrouwen van Monuta midden in de nacht naar het ziekenhuis om dit voor ons te regelen. Heldinnen! Boris kon die nacht gewoon bij ons zijn.

 

Om ongeveer 3.00 uur lagen we eindelijk op onze kamer, met z’n drietjes. Even later kwamen mijn ouders en mijn zusje, ze wilden Boris heel graag eventjes zien. Het was een verdrietig moment, maar ook mooi dat we dit samen konden delen.

Daarna gingen we slapen. Ik kreeg tabletjes en Ad kroop bij mij in het veel te kleine ziekenhuis bed, want we wilden dicht bij elkaar zijn. Uiteindelijk ging Ad toch naar het bed aan de andere kant van Boris en vielen we in slaap met onze kleine man tussen ons in. De eerste nacht zonder en met Boris na de meest heftige en intense dag ooit.

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl