Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

dag vlinder...|30 oktober 2016

 

Ik heb weer gezongen. Afgelopen zondag heb ik weer voor het eerst écht gezongen. In de anderhalf jaar dat Boris er niet meer is heb ik wel vaker gezongen, maar sinds zondag weet ik dat dit niet helemaal volledig was. Het deed altijd een beetje pijn en zondag voelde ik weer wat ik in tijden niet heb gevoeld. Ik zweefde door de melodieën, gaf alles wat ik had en vond het heerlijk. Ik was zelfverzekerd en voelde dat het klopte.

 

Toen Boris dood ging dacht ik dat ik nooit meer zou zingen. Toen hij er niet meer was dacht ik dat ik gebroken was en nooit meer heel zou worden. Door te schrijven en door te leven leerde ik dat ik niet helemaal stuk was maar nog maar een klein beetje, een klein deel van mij. Maar ik denk dat Babet ook dát stukje weer heeft gemaakt. Ik ben niet meer gebroken, zelfs niet meer een heel klein beetje. Het maakt me verdrietig om dat te zeggen omdat ik dacht dat er een stukje gebroken moest blijven voor Boris, maar ik weet en voel ook dat het goed is zo. Ik wil niet meer gebroken zijn maar het leven juist mooi maken, zoals ik al mijn hele leven probeer te doen. Boris heeft mijn leven óók mooier gemaakt, en dat de dood geprobeerd heeft daar een stokje voor te steken is gelukkig niet gelukt. Heel eventjes wel, en dat mag ook want dat had ik nodig.

 

Dat ik niet meer gebroken ben betekent niet dat ik Boris niet meer mis. Het betekent ook niet dat alles weer goed is, want dat kan niet meer. Hij is weg, komt nooit meer terug, en dat doet pijn, voor altijd. Maar het betekent wel dat ik weer kan lachen zoals ik altijd kon, dat ik weer zingend door het leven ga en zin heb mijn mooiste kleren aan te doen. Dat ik weer geniet van de kleine dingen zonder dat ze een beetje pijn doen, en dat niet alleen de leegte is opgevuld en het dragelijker is geworden, maar ik ook echt weer mezelf ben. Misschien wel meer dan ooit. Alsof er een stukje kind in mij is wakker geworden, het kind dat gelukkig nooit helemaal in slaap is gevallen, maar wel dieper weg gleed toen Boris er niet meer was. Misschien dat ze als ik het toelaat wat vaker wakker word, en ik het leven nóg mooier kan maken. Mijn gevoel zegt dat Babet me daar bij gaat helpen, want eigenlijk doet ze dat al.

 

Zondag zong ik mooie liedjes van andere mensen, maar ook mijn eigen liedjes. Liedjes over Boris en ook de single die ik opnam toen hij in mijn buik zat. Het mooie is dat ik de clip ervan maakte toen Babet in mijn buik zat. Hoewel ik het niet zelf heb geschreven is het liedje daardoor zo van mij en van ons, en dat voelt heel fijn en bijzonder. Zondag toen Babet en Ad na de pauze ook eventjes kwamen kijken in het theater was het eerste dat ik zong dit liedje. En ergens in het midden kwam er iemand langs. Een vlinder. Zomaar ineens vloog hij over Ad en Babet richting het podium om daarboven weer te verdwijnen. Iedereen zag het, en ik voelde wat iedereen voelde… Zou het?

 

Ik hou niet zo van engeltjes, vlindertjes en andere symboliek. Ik geloof niet dat Boris is veranderd in iets of iemand waardoor hij er nog steeds is, want hij is niet hier maar veel te ver weg. Maar ik geloof dat hij nog wel bestaat en dat hij op een prachtige plek is waar wij ook ooit naar toe mogen. En wie weet kan hij vanuit die prachtige plek die veel te ver weg is wel meer dan ik had gedacht. Wie weet kende hij het liedje nog en wilde hij laten weten dat hij er was, eventjes samen met zijn zusje en papa en mama. Ik heb maar besloten er verder niet over na te denken en te genieten van dat het eventjes zo leek, en misschien wel wás. Mooi toch…

 

Ik heb weer gezongen afgelopen zondag en heb weer echt gevoeld dat ik leef! Door Babet omdat zij me laat zien hoe mooi en heerlijk het is. Voor Babet omdat ze nodig heeft en ik voor haar wil zorgen en álles zal doen om haar gelukkig te maken. Door Boris omdat hij me liet zien hoe betrekkelijk alles is en hoe belangrijk het is om alleen maar lief te hebben. Voor Boris omdat hij het waard was. En is. Omdat hij niet voor niets hier is geweest en omdat hij van mij is, en van ons. Omdat hij het állermooist is…

 

 

Dag Vlinder,

dag lieve Boris,

 

ik hou van jou, voor altijd…

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl