Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

dag liefje...|3 mei 2017

 

Lieve Boris,

 

Het is misschien een beetje gek, maar ik sleep je vosje de laatste dagen weer achter me aan. Gisteravond lag hij de hele tijd in mijn nek, net als in het begin, en nu zit hij in het hoekje van mijn bureau op kantoor. Het komt natuurlijk doordat je twee zou zijn geworden afgelopen zaterdag.

 

We zitten weer midden in de week. Gisteravond keek ik voor ik naar bed ging nog even op mijn telefoon, en zag staan; 3 mei. In een flits dacht ik; ‘Oh nee! Morgen is de begrafenis al!’ Maar toen zag ik dat het na twaalven was, en ik moest een beetje om mezelf lachen omdat ik een vreemd soort opluchting voelde.

Ik denk dat ik op zie tegen 4 mei. Want dat is de dag dat ik definitief afscheid van je moest nemen. Echt voor áltijd. Papa en ik moesten je in de grond stoppen, en ik begrijp nog steeds niet hoe we dát hebben gedaan, zonder op dat moment volledig af te breken. Weet je nog dat papa tegen me zei dat we je stiekem bij ons wilden houden? Dan zouden we het kistje leeg meenemen naar de begraafplaats, en dan gauw naar huis gaan om weer van je te genieten. Het was natuurlijk een grapje maar ondertussen wel een serieuze gedachte. Wat als…? Maar dat kon natuurlijk niet, we moesten je echt wegbrengen.

 

Het is net of je deze dagen dagen weer een beetje extra bij me bent. Zoals toen die week, dat je in je wiegje lag naast ons bed. Als in een schim zie ik de contouren van het hemeltje, en van je mooie gezichtje, als ik onze slaapkamer binnenloop. Wat was je toch prachtig liefje…

Soms is het best moeilijk om aan je te denken. Want naast dat ik jou lieve lijfje weer voor me zie, zie ik ook de dood. Het diepe donker tegenover het mooiste licht. Het blijft zo bizar, wreed en prachtig tegelijk. Ik was erbij, en weet het nog zo goed, maar het gevoel van dat magische gegeven is bijna niet onder woorden te brengen. Nieuw leven en de dood, verweven met elkaar in één enkel moment. Gelukkig blijft het licht, jouw licht, altijd overeind. Dat het soms zo donker is, daar hebben we mee leren leven, en dat gaat gelukkig aardig goed.

 

Er was net een meneer van de krant. Hij vroeg naar het boek dat ik heb geschreven. Ik ben heel trots en dankbaar dat ik dit voor jou kan doen en voor andere moeders en vaders, maar het maakt me ook onzeker. Bang dat mensen de goede motieven erachter niet zien, en omdat het zo kwetsbaar is. Het is erg fijn om deze dagen zo druk te zijn met het boek omdat ik zo ook een beetje voor jou kan zorgen. En vooral natuurlijk voor mijn eigen verdriet. Want ik mis je zo erg, en ik wil zo vreselijk graag van alles voor je doen! En dat dit niet kan blijf ik stom en gemeen vinden.

 

Morgen hebben we je begraven, op de dag van dodenherdenking. Dat blijft een bijzonder gegeven. Lieve Boris, het was het ergste dat ik ooit heb moeten doen. Ik voel nog mijn hand over je zachte kleine neusje en het ruwe kistje gaan. De woorden die ik voor je schreef, mijn trouwring onder jouw handje, en de houten pennen die ik in je kistje sloeg. De ballon die toen ik hem losliet naar de zon vloog. ’Dag liefje…’ Allemaal nog zo vers in mijn geheugen. Zo dicht bij, maar al weer twee jaar geleden. ‘Het is niet goed, maar het is goed zo’, zei ik tegen papa. Het was zeker niet goed, maar we hadden geen keus. Het leven koos vóór ons en besloot zonder te overleggen dat we verder moesten leven zonder jou. En soms is het goed zo, maar echt niet altijd. En nu even weer wat vaker niet. Maar gelukkig heb ik je vosje, die hou ik voorlopig maar even dicht bij me.

 

Ik hou van je liefje, voor altijd.

 

kusjes van mama

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl