Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

ben ik mama?|13 december 2016

 

Deze vraag is een hele wezenlijke en wrede vraag voor moeders die hun kindje nooit levend hebben mogen vasthouden. Want ben je wel echt een mama als je nooit hebt hoeven zorgen voor je kindje buiten je buik? En ben je mama als je kindje niet hier is, maar veel te ver weg? Ik heb lang met deze vraag geworsteld en ik weet dat ik hierin niet de enige ben.

Inmiddels voel ik aan alles dat ik al moeder ben vanaf het moment dat Boris in mijn buik groeide. Want dan begint het al, bij de zwangerschap. Geen wijn drinken, niet te gek doen, extra veel groenten en fruit eten en de babykamer voorbereiden. Daar begint het mama zijn. Maar stopt het als je kindje niet meer leeft? Natuurlijk niet! Ik weet inmiddels hoe het is om beide te zijn, mama van een dood kindje en mama van een levend kindje. En hoe anders ook, het is toch echt hetzelfde.

 

 

Mama zijn van Boris

 

Ach mooi ventje daar ben je! Wat ben je mooi en zacht! Wat ben je vreselijk lief en wat vind ik het erg dat ik niet voor je kan zorgen. Ik trek je mooiste kleertjes aan omdat iedereen mag zien hoe mooi je bent. Ik stop je flink koud in je wiegje, anders wordt je te warm en dat is niet goed voor je. Het is zo fijn om met je te knuffelen! Ik vind het zo erg dat je weg moet straks en dat het dan nooit meer kan.

Kom dan gaan we naar huis, daar waar je kamertje is en alle lieve mensen. Het is maar voor eventjes maar het is ook jouw huis. Je wiegje staat naast het grote bed van papa en mama zodat we dicht bij je zijn. Slaap maar liefje, ik hou je vast en ben dicht bij je, het is niet erg dat je niet meer wakker word. Mama redt zich wel, en papa ook. Ooit zien we elkaar weer! Mama houdt van jou… Altijd!

 

 

Mama zijn van Babet

 

Ach mooi meisje daar ben je! Wat ben je mooi en zacht! Wat ben je vreselijk lief, en wat spannend dat ik voor je moet zorgen. Ik trek je mooiste kleertjes aan omdat iedereen mag zien hoe mooi je bent. Ik stop je lekker warm in je wiegje, anders wordt je koud en dat is niet goed voor je. Het is zo fijn om met je te knuffelen! Ik hoop dat ik dat nog heel lang kan doen, tot we samen heel oud zijn.

Kom, dan gaan we naar huis, daar waar je kamertje is en alle lieve mensen. Daar staat je box waar je lekker in mag spelen als je iets groter bent en je wiegje staat naast het grote bed van papa en mama. Slaap maar liefje, ik hou je vast en ben heel dicht bij je, en als je wakker word dan ben ik er ook. Ik zorg voor je, totdat je groot genoeg bent om voor jezelf te zorgen. Mama houdt van jou… Altijd!

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl